VI edycja rajdu zakończona Gratulujemy patrolowi Odyseja z Bystrzycy Kłodzkiej wygranej a wszystkim z Was dziękujemy za wspólnie spędzony weekend

Wędrownictwo jest sposobem bycia, obieraniem odpowiednich kierunków życiowych, ale to tylko podstawowy szablon według, którego mamy postępować i nauczyć się podejmować ważne dezyzję. Przez wędrownicto staramy się dokładnie zrozumieć idee harcerstwa, jego cele, metody oraz formy. Każdy z nas stara się żyć według zasad: pracy nad sobą, szukania miejsca w społeczeństwie oraz służby. Mimo że uczymy się przy tym samodzielności nie zapominamy o zespole, gdyż zespół jest jak rodzina. Cieszymy się osiągnięciami jednego i jesteśmy przy drugim przy jego porażce starając mu się zarazem pomóc. Nie odwracamy się od nikogo kto może potrzebować pomocy i staramy się rozwiązać problemy które między nami się pojawiają. Nie zapominamy też o młodszych harcerzach i harcerkach, których to my wychowywójemy na przyszłych wędrowników. Musimy być dla nich wzorem i przekazywać im to czego my się nauczyliśmy. Jesteśmy gotowi do wielu poświęceń by żyć według założeń wędrowniczych. Choć wiemy że nie jesteśmy idealni i każde z nas ma swoje wady, któych nie raz jest więcej niż zalet staramy się nad nimi pracować. Staramy się by nasza wędrówka jak najwięcej owocowała w wiedzę nie tylko harcerską ale zagłębiając się w inne informację, które prędzej czy później na pewno nam się przydadzą w dalszej wędrówce. Staramy się jak najczęściej spotykać i utrzymywać jak najlepszy kontakt między sobą. Jak najczęściej staramy się wędrować i to nie ważne czy to zima czy lato, nie zapominamy że drogę naszej wędrówki wyznaczają wartości zawarte w Prawie i Przyrzeczeniu Harcerskim. Wierzymy że choć każdy wędrownik postępuje według tych samych zasad to nigdy nie spotka się dwoje takich samych wędrowników. Każdy wędrownik jest wyjątkowy i to od niego zależy cel wędrówki który obejmie.

Wędrownictwo

Jako drużyna istniejemy od 4,5 roku. Na co dzień pracujemy w Hufcu Bystrzyca
Kłodzka.

Czym jest dla nas wędrownictwo ? Dla nas jest przygodą, pokonywaniem
własnych słabości.
Możliwością kontaktu z wieloma innymi ciekawymi ludźmi.

Jesteśmy drużyną turystyczną, zgraną paczką przyjaciół i dogadujemy się z
reguły bez przeszkód.

Mamy w swoim składzie ludzi z przekrojem wieku od lat 16 aż do 24 i mimo
takiej rozpiętości
współpracuje nam się bez problemów, co więcej daje nam to możliwość
spojrzenia na wiele
spraw z różnych perspektyw.

W swoich szeregach mamy ludzi, którzy byli już kiedyś na Elbrusie, wspinają
się w Alpach,
a w przyszły tygodniu będą próbowali zdobywać Mt. Blanc, i myślę to pokazuje
czym różnimy się od harcerzy starszych.

Na pewno większą samorządnością, niezależnością, tkwi w nas duża
determinacja. Nierzadko
wielu z nas będąc wędrownikiem ma już rodziny, pracuje, czy studiuje.

Wędrownictwo to sposób na życie i w pojęciu dosłownym i metaforycznym.

Wędrujemy zawsze, ale dzięki temu specyficznemu wędrowaniu jesteśmy w
stanie,
w sposób jedyny w swoim rodzaju  kształtować siebie, czy to przez wyczyny,
czy służbę,
a o tym też nie możemy zapomnieć.

Na rajdzie „Trzy Płomienie” będziemy pierwszy raz. Będzie to dla nas nowa
możliwość zebrania
kolejnych zapewne niesamowitych doświadczeń i przeżyć

„Nie ma właściwej drogi, jest tylko nasza własna droga, którą razem
tworzymy.”
Powyższe słowa trafnie obrazują działanie patrolu Minus Pięć Na
Minusie. W naszej wędrówce przyświecają nam zarówno Prawo Harcerskie
jak i pojęcie wspólnoty jaką tworzymy. Łączy nas specyficzna więź,
która pomimo rozbieżności miejsc, w których żyjemy sprowadza nas na tą
samą drogę – wędrownictwa. Jest ono naszym sposobem na życie, który
odzwierciedlamy nie tylko w momencie gdy mamy na sobie mundur ale i w
przyjacielskich kontaktach jakie nas łączą. Dzięki temu rozwijamy w
sobie takie pojęcia jak empatia, pomoc i braterstwo, które wynieśliśmy
z poprzednich lat pracy harcerskiej. Różne zainteresowania nie
przeszkadzają nam w relacjach i zgrywaniu się w wymagających tego
sytuacjach.
Każdy z nas jest inny i niezwykły przez co cała nasza grupa jest
jedyna i niespotykana w świecie, tfu we wszechświecie!
I mamy Kozła!

Z harcerskim pozdrowieniem
Czuwaj !
Minuski

Dla nas wędrownictwo jest przygodą, dzięki której możemy przez swoje najlepsze cechy: łatwość nawiązywania kontaktów, poczucie humoru, kreatywność, subiektywność, poznawać siebie, swoje możliwość jak i innych ludzi. Potrafimy z tej przygody dużo wynieść dobrze się przy tym bawiąc. Wędrownictwo jest formą nauki i rozwoju, to nie tylko rajdy, ale też nauka,to przygotowanie do tego co chcemy robić dalej i czemu chcemy się poświęcić w przyszłość. Nasze zespół jest mieszanką kilku hufców. W tym składzie wyruszamy po raz pierwszy. W większości jesteśmy dobrymi znajomymi, gdzie utrzymujemy ze sobą kontakt właśnie dzięki rajdom wędrowniczym które dają nam możliwości do spotykania się. Co różni nas od harcerzy i innych wędrowników ? przede wszystkim Łatwość nawiązywania kontaktów, wyluzowane podejście do tego, jak do dobrej zabawy, oraz umiejętność zarządzania
sobą.

W dzisiejszym świecie ludzie są zabiegani, dobra materialne stawiają nad
takie wartości:  jak miłość, przyjaźń, braterstwo i rodzina.
Wędrownictwo pozwala nam nie zatracić się w tym „młynie”. Praca, nauka –
bez wątpienia to najważniejsze rzeczy w naszym życiu, nie tylko
dlatego, iż uszlachetniają i prowadzą do samorealizacji, ale dlatego że
to sposób na życie, realizację ambicji, planów i celów. Trzeba umieć
ustalić sobie hierarchię wartości, wyżej wymienione rzeczy trzeba
umieścić wysoko, lecz na tyle by się w nich nie zatracić- bo wtedy
staniemy się puści i nie będziemy zdolni do żadnych szczerych uczuć. W
naszej głowie będzie tylko jedna myśl :”ja ,ja , ja”. To bez wątpienia
prowadzi do egoizmu. Adam Mickiewicz powiedział: „Umiej być
przyjacielem, a znajdziesz przyjaciela…” Bez nich życie nie ma sensu.
Wędrownictwo daje nam właśnie ten dystans- do otaczającego świata i
siebie samego, otrzymujemy prawdziwych przyjaciół i sami pielęgnujemy w
sobie wartości, które dzisiaj tak łatwo zgubić.
Nasze wędrowanie, to
dosyć rozległy temat.

Jako patrol działamy stosunkowo krótko, ale to
nie znaczy, że nic nie robimy. Prowadzimy zajęcia dla dzieci ze
świetlicy, działającej przy parafii, przy której  znajduje się nasza
harcówka, raz w miesiącu organizujemy Msze Harcerskie, wraz z młodszymi
osobami z naszej drużyny. „Wędrujemy’’ także po różnych dziedzinach
ludzkiego życia. Poznajemy kultury obcych narodów, religii. Wszystko
staramy się zrozumieć. Ludzie często potępiają to co obce, dlatego, iż
tego nie rozumieją. To niesprawiedliwe, bo każdy zasługuje na
zrozumienie. Robimy n p  Znak Służby Kulturze, który zachęcił nas do
głębszej refleksji nad odmiennością innych ludzi. Nie jest nam także
obce samo w sobie wędrowanie. Człowiek, który twierdzi, że życie nie ma
sensu, chyba nigdy nie wychodzi z domu! Jest tyle pięknych miejsc, które
trzeba zobaczyć, tylu ludzi, których trzeba poznać. Każdy z nas ma
swoje własne problemy, troski, ale obcowanie z przyrodą, np. w czasie
rajdów jest dla nas odskocznią. Prowokuje do zastanowienia się nad
ogromem naszego problemu-nie ma sytuacji bez wyjścia. Razem zawsze
umiemy znaleźć rozwiązanie każdego problemu.
Wszyscy jesteśmy
uczniami lub studentami. Jesteśmy pochłonięci nauką lub pracą. Mimo to
umiemy znaleźć czas na inne rzeczy w naszym życiu. Spotykamy się raz w
tygodniu. Organizujemy różnego rodzaju akcje patrolem, ale także
planujemy przedsięwzięcia, w które angażujemy całą drużynę. Praca na
rzecz innych ludzi jest rzeczą najważniejszą w życiu każdego harcerza,
więc to stawiamy na pierwszym miejscu. Na każdą prośbę w miarę naszych
możliwości i chęci odpowiedź brzmi twierdząco. Angażujemy się w
uroczystości, odbywające się w naszym mieście, organizujmy zajęcia dla
naszych harcerzy, staramy się aktywnie działać także w naszym hufcu.
Ostatnio organizowaliśmy Wigilijkę Hufcową. Nie zamykamy się na inne
środowiska, w myśl dewizy wędrowniczej „Wyjdź w świat- zobacz, pomyśl,
pomóż, czyli działaj!
Jesteśmy weseli (w sumie to wesołe), pełni
energii i powera do życia. Każdy z nas jest inny, różnimy się
zainteresowaniami, charakterami oraz wieloma innymi rzeczami, mimo to
umiemy znaleźć wspólny język . Z innymi wędrownikami jak i harcerzami
łączą nas wspólne cele i idee, obowiązujące w ZHP. Od harcerzy na pewno
różni nas spojrzenie na świat, patrzymy na wszystko z perspektywy czasu
może czasem większego doświadczenia. Jesteśmy indywidualni, każdy z nas
jest po prostu sobą.

Patrol 606: MADŻAJTO

7 KDSH „Uroczysko” Konstancin-Jeziorna

Wędrownictwo jest dla nas – patrolu Modżajto jak i dla 7 Konstancińskiej DSH -sposobem na rozwój duchowy, gromadzenie doświadczenia w sztukach harcerskich oraz możliwością sprawdzenia własnych sił w jakże wymagających od uczestników rajdach organizowanych przez drużyny wędrownicze z różnych rejonów Polski (dla przykładu można podać Czarny Szlak tudzież Trzy Płomienie).

Zazwyczaj tworząc patrol na rajd harcerski mądrze dobieramy członków zespołu. Wiemy, że najbardziej liczy się zgranie zespołu oraz różnorodność zainteresowań jej członków, aby stanowić godnych rywali w trakcie rajdu. Wiele podobnych imprez, w których braliśmy udział z całą pewnością sprawiło, że staliśmy się bardziej zżyci – można by powiedzieć, że jesteśmy dla siebie przyjaciółmi.

Dlatego też nie mamy problemów ze współdziałaniem, dzieleniem się obowiązkami, czy radzeniem sobie z przeciwnościami losu, które na nas z całą pewnością czekają.

Można stwierdzić, że całe harcerstwo narzuca jeden wzór harcerza. Pomimo naszego długiego stażu w tej zacnej organizacji udało nam się jednak nie zatracić w zawiłościach Prawa Harcerskiego i meandrach Przyrzeczenia. Jesteśmy naturalni.

Patrol 613: PRZECHODEM

29 DW Hufiec Lubliniec

Wędrownicy są jak ogień. Płoniemy dla innych. Te wszystkie płomienie rozproszone po różnych drużynach skupiają się w jednym lampionie, w jednej świecy, w każdym razie w czymś gdzie jest ogień. A to coś to nasza drużyna- 29 drużyna wędrownicza „Le millas”.

Nasze wędrowanie

Nasze upadanie

Nasze powstawanie

Niezależnie jak, gdzie i kiedy zawsze jest dla innych.

Jak ciężko zbudować jest dobrze działającą drużynę wędrowniczą, wie chyba każdy kto wędruje po ścieżkach ZHP. My sobie radzimy. Po prostu radzimy. Nie napiszecie podręcznika na naszej podstawie. Lecz najważniejsze jest, że się cenimy, że wiemy iż możemy na siebie liczyć i że razem potrafimy stworzyć wiele pięknych rzeczy.Nasze MY jest jak ogromne ognisko- nie zgasi go nawet halny z gór, które tak kochamy.

Z przyjemnością informujemy, że patronat honorowy nad rajdem objął Prezydent Miasta Kielce pan Wojciech Lubawski.